Het Parool 20 maart 2018
Kwellende situaties in halve pagina’s
Franca Treur begon met het schrijven van korte verhalen om beter te worden in plots. Het tegenovergestelde gebeurde: de plotloze verhalen in Slapend rijk zijn een fenomeen.
MARJOLIJN DE COCQ
Ze schrijft over mensen op een moment in hun leven dat ze liever niet willen worden gezien, zegt Franca Treur (38). Wanneer ze kwetsbaar zijn in bijvoorbeeld hun verlangens. Wanneer hun verwachtingen blijken te botsen met de verwachtingen van anderen. Of als ze juist graag willen voldoen aan andermans verwachtingen, terwijl die misschien niet eens bestaan.
Franca Treur treedt van 26 maart t/m 1 april op met strijkorkest Pynarello van violiste Lonneke van Straalen. Pynarello vertolkt De zeven laatste woorden van Jezus aan het kruis van Joseph Haydn. Tussen de delen van de muziek draagt Treur een door haar geschreven ‘eigentijds lijdensverhaal’ voor. Een zwarte illegale man leeft tot op zekere hoogte een prettig leven in een Amsterdams leegstaand brugwachtershuisje, tot hij ontdekt wordt door de vrouw van de overleden brugwachter, die een kans ruikt een deel van haar oude leven weer terug te krijgen. De man wil haar gezelschap niet, maar hij kan haar niet weigeren, hij is illegaal. Zoals zij op haar beurt weer geen nee kan zeggen tegen een buurman als ze haar mond voorbij heeft gepraat.
De bundel ‘Slapend rijk’ zit vol mensen die niets bijzonders doen, behalve in de smaak proberen te vallen, ergens aan proberen te wennen of iemand beminnen terwijl er een derde in het spel is.
Franca Treur en illustrator Olivia Ettema werken al enkele jaren samen. Elke week verschijnt van hen een geïllustreerd kort verhaal in een van de grote kranten (op dit moment Trouw), en elke maand in De Groene Amsterdammer. Voor Museum Meermanno in Den Haag reden om een tentoonstelling te wijden aan deze samenwerking.